Chyba powoli przestaję pasować do tego świata. Nigdy nie byłam typem blogowiczki przytakującej innym kiedy robią głupoty. Planuję ślub więc nie mam czasu na kolejnych adoratorów, albo choćby niewinne flirty. Nie mam ochoty walczyć z czyjąś głupotą, której szerzy się tutaj mnóstwo. Cieszę się swoim normalnym życiem, mijam Przystojniaka od psa. Studiuję, pracuję coraz więcej... Spotykam przypadkiem ludzi sprzed lat. I tak naprawdę nie mam ochoty ani sił opisywać tego wszystkiego. Może dlatego, że już nie szukam... a może dlatego, że już kilka razy mnie wykorzystano.

Ciągle tęsknię za chłopakami. Tak mi przykro, że mam dla nich tak mało czasu... Niestety życie to życie. Jeśli chcę się realizować to muszę pracować i niestety czasu dla chłopaków brakuje, bardzo brakuje.

Od kilku dni żyję weekendem, planami ślubnymi, planami kolejnych studiów i wszelkimi możliwymi spacerami na powietrzu. Kiedy tylko mam parę chwil wolnych odrzucam komputer, materiały i ksera, porywam psa i wędrujemy po okolicy. Czasami nawet udaje nam się wyrwać Jego, w ramach przerwy od pracy.

Dziwnym trafem prawie codziennie mijamy Przystojniaka od psa. W nocy z soboty na niedzielę obudziłam się, bo oglądał za głośno TV i wyciągnął mnie na nocny spacer z psiakiem. Oczywiście marudziłam trochę, że śnięta jestem i będę mu marudzić kiedy kiwnął do kogoś i zobaczyłam uśmiechniętego i trochę zmieszanego przystojniaka. Tak już nawet mój facet mówi mu cześć, wie że mi się podoba i nabija się teraz ze mnie, żebym zaprosiła go na kawę.

Wczoraj wracamy z łąki i On znów się śmieje z przypadkowych spotkań z przystojniakiem, bo akurat szedł kawałek za nami. Chciał mi ślepej pokazać i Przystojniak akurat spojrzał w naszą stronę. Mój mężczyzna spalił lekką cegłówę, a ja zanosiłam się ze śmiechu, że przynajmniej nie schował się tak jak ja ostatnio kiedy sprawdzałam czy to na pewno Przystojniak od psa.

Dziś chciałam napisać do chłopaków, wiecie co 10 sierpnia wychodzę za mąż. Teraz jakoś tak niezbyt komfortowo mi z tą myślą. Ehh nie znoszę być oszukiwana kiedy coś jest robione za moimi plecami. Ciągle coraz bardziej tęsknie za ciągłymi wyjściami z chłopakami. W chwilach takich jak ta zastanawiam się jaki właściwie jest ten Przystojniak od psa? Może rzeczywiście jest gejem, który by na mnie nie leciał. Może jest bi i ma jakąś ciekawą historię. Może ma wadę wymowy, jest nudny i bez ambicji? A może jest fajny, w końcu uwielbia psiaki, i w jakiś sposób go zaintrygowałam... Jestem niepoprawna.

Mam dość myślenia o pracy i za chwilę jej braku. Zaniosłam wczoraj CV w jedno miejsca. Niechcący trafiłam na właścicielkę, myślałam, że to sekretarka. Pogadałam z nią trochę. Dzisiaj byłam tam na rozmowie kwalifikacyjnej. Zobaczymy. Mają się odezwać. Za to dwa dni temu znalazłam ogłoszenia, że szefowe mojego przedszkola wyprzedają się i to od lutego. Maskara.

Mam dość myślenia o studiach i robienia czegoś na siłę. Codziennie mijam chłopaka od psa w najróżniejszych sytuacjach. Najlepsze było w niedzielę. Wracam na piechotę, bo nie miałam autobusu i widzę przy śmietniku koło mojego bloku Przystojniaka od psa odwrócił się, żeby nie było widać, że się na mnie patrzy. Wskoczyłam do klatki i wychyliłam się przez okno żeby się upewnić czy to on. I rzeczywiście to był on i patrzył prosto na mnie. A ja jak to ja, schowałam się czerwona jak burak.

Wczoraj głupka i niechęć do uczenia się osiągnęły apogeum. Graliśmy do 23 w Eurobiznes, a ja spiłam się piwem. Muszę więcej jeść, bo za słabą głowę mam

Chyba dość często to pisze, ale prawdziwe, realne życie bywa tak pochłaniające, że nawet nie mam czasu tutaj zajrzeć. Tyle rzeczy ostatnio się zbiegło...
W pracy resztkami sił walczę o to, by jeszcze dać coś z siebie. Pewne jest, że z końcem czerwca zamykają. Pewne jest, że do końca czerwca nie będę miała za dużo czasu latać z CV, a co za tym idzie od lipca witaj statusie osoby bezrobotnej.

On ciągle pochłonięty firmą, więcej pracuje jeszcze niż wcześniej, bo i normalna praca i zlecenia. Nie mam już na kogo zwalić części obowiązków domowych więc zakasam rękawy i robię co trzeba. Czasem tylko przed zaśnięciem proszę go, by nie siedział za długo, bo przecież wstaje razem ze mną.

Przez cały tydzień walczyłam z zaliczeniem praktyk. Moja wspaniała opiekunka maglowała moje konspekty wzdłuż i wszerz. Miałam dość zrywania się z pracy, biegania przez pół miasta i słuchania po raz enty uwag o celach operacyjnych. Swoją drogą wyszło na to, że pani nie jest aż tak kompetentna jak mi się wydawało. Poprawiała coś na co wcześniej zwróciła mi uwagę, i co sama poprawiała. Kłamała też w sprawie nauki pisania konspektów na studiach i nauki gry na pianinie. Tak się tym przejęłam. A teraz okazało się, że pani nie kontroluje tego co mówi i kiepska jest w ściemnianiu, albo znów ja za dużo pamiętam z tego, co inni do mnie mówią. Tak czy siak łaskawie na koniec dostałam to 5. Jutro oddaję to i po zamieszaniu. A nauka pisania konspektów w las nie pójdzie, bo będę miała wzory do robienia awansu na hospitacje.

Punkt ostatni, który chyba w tym tygodniu pochłonął mnie najbardziej - ślub. Chodziliśmy po różnych hotelach, restauracjach, salach bankietowych i chyba wstępnie mamy. Sala tańsza niż wszystko inne. Możliwość od razu zamówienia zespołu, który grywa tam na dancingach, za niezbyt wygórowaną cenę. Apartamenty dla gości sporo taniej. Apartament dla nowożeńców z atrakcjami. Jedyny minus najlepiej w piątek - wtedy sala będzie tylko dla nas. Ksiądz się zgodził. Rodzina na razie ma zdania podzielone. Rany przeraża mnie ta organizacyjna zabawa, ale z drugiej strony jak pozwolimy innym na zbyt dużą ingerencję, to nie będzie to już nasz dzień. Zobaczymy pewnie od połowy sierpnia przestanę być panną, a zostanę panią...

Plan na dzień miałam ambitny. Rano wstałam i trzasnęłam kolejny konspekt. Mam wrażenie, że ostatnio nic innego nie robię Trochę poleniuchowałam. Odrobinę się powygłupialiśmy. W końcu on pojechał na spotkanie a ja miałam godzinę, aby się wyszykować. Dwie minuty przed wyjściem stwierdziłam, że muszę się przebrać bo guzik mi się rozpina wprost na biuście. Czyżby moje bąbelki urosły? Wrzuciłam na siebie pierwszą rzecz jaką miałam pod ręką i pobiegłam na autobus. Zawsze śmiać mi się z siebie chcę jak biegnę w obcasach. Musi to przekomicznie wyglądać.

Dochodziłam już do naszego umówionego miejsca kiedy zadzwonił i stwierdził, że w takim razie wychodzi. Stanęłam w dość widocznym miejscu i zaczęłam przebierać z nogi na nogę. Wtedy zaczął mi się przyglądać chłopak, który szedł za mną parę kroków i stanął kilka metrów obok. Uśmiechnął się więc mimowolnie też się odśmiechnęłam. A może to ja uśmiechnęłam się pierwsza? Czasem nie kontroluję tego, że kiedy przyglądam się komuś to zacieszam. W każdym razie po moim uśmiechu chłopak dość pewnie podszedł i zapytał czy jestem Karolina. Pokiwałam głową, że nie nie jestem Karolina. A duchu dodałam niestety, bo chłopak całkiem atrakcyjny. Pewnie nawet zaczęłabym z nim rozmawiać gdyby nie świadomość, że On zaraz ma wyjść i mamy napięty grafik. Chłopak niepocieszony pokiwał głową i stwierdził: że szkoda, niestety, niestety. Obszedł całą okolicę i zmył się zanim On się pojawił. Ubawiło mnie to, bo w jego oczach widziałam to o czym tak często mówią mi chłopaki. Widać było, że liczył na to, że jestem panną z którą się umówił. Widać było, że cieszy się, że nie jestem, aż taka brzydka. Widać było, że zrobiło mu się przykro, bo chyba został wystawiony.

Długo, długo jeszcze się z całej sytuacji śmiałam. Poczułam się jak już dawno nie. W końcu nigdy nie chodziłam na randki. Nigdy nie byłam na randce w ciemno, żeby nie wiedzieć jak osoba wygląda , z którą się gdzieś wybieram. Śmiałam się do niego, że aż mnie na chwilę odmłodziło. A on zaczął się śmiać, że powinnam się czuć młodo jako przyszła panna młoda, bo starej to on nie chce. Naszym celem było rozejrzenie się za salą na przyjęcie weselne. Pierwsze typy mamy. Nie wiadomo do końca jeszcze czy numer jeden ma wolne terminy, ale pewnie okaże się niebawem. Zabawne jest to, że każda sala ma jakiś plus: jedna ma niską cenę, inna apartament dla nowożeńców gratis, jeszcze inna ciasta, tort i napoje w cenie, kolejna salę osobną do tańczenia w cenie. Trudno wybrać coś jednego... Zwłaszcza jeśli planuje się tak wielkie wesele